👋 Hallo, ik ben Michiel


🎧 Podcasts • Sound design • Audio storytelling 👉 Kijken met je oren


👂 die gozer van oa GEEL


"GEEL is de leukste onafhankelijke podcast in ons taalgebied", De Volkskrant
''In elke scheet een verhaal'', Brabants Dagblad
"Simpelweg genieten. Laat je oren wassen door de unieke pracht van Weerthof.", Subjectivisten

🛠️ Klinkende Audioproducties

🔴 Grote audioproducties in opdracht of op eigen initiatief. Zoals podcasts, audioprojecten en luisterdocumentaires. Of in te huren voor audioproductie. Dit onder de noemer Weerthof & Pagée. We kunnen alles verzorgen: opnames, coaching, muziek, sound design, montage, mixage, publicatie en distributie. Ism Joost van Pagée. 👉 Meer info


Luisterdocumentaires, zoals:


🌊 De Meandersom

Deze meanderende serie gaat op zoek naar de kleine ongeziene verhalen in het surreële Maaslandschap. De Meandersom tovert dit gebied om tot licht absurd documentair schouwtoneel.

Tip: alle verhalen liggen op de route Lith-Ravenstein langs de Maas. Deze route is fijn te fietsen tussen Den Bosch en Ravenstein.

👉 Meer info


Projecten op locatie, zoals:


👵 Niet van Gisteren

Een kijk- & luisterproject voor, met en door ouderen. Mensen met zeer uiteenlopende levens wonen nu samen onder 1 dak. Oud-missionarissen, groentevrouwen, kampoverlevers, postbodes, benedictijnen en Bach-liefhebbers. Menigeen 85+, weinigen oud. Al deze mensen hebben boeiende verhalen te vertellen. Verhalen over het leven vroeger, maar ook over het leven hier, nu. Boeiende, treurige, mooie verhalen vol twijfel, plezier & menselijkheid.

👉 Meer info


Audioproductie, zoals:


👂 Gaudeamus | Curious Ears

Een podcast vol interessante hoorcolleges over allerhande kanten van moderne en wereldmuziek, gemaakt door uiteenlopende jongecomponisten en muzikanten.

Voor deze podcast van Gaudeamus verzorg ik de afwerking, mixage en mastering van de audio. Zodat ondanks alle verschillende makers en onderwerpen het voor de luisteraar gebalanceerd klinkt.

👉 Meer info


🔊 Muziek & Sound Design

🔴 Muziek en sound design tillen een verhaal naar nieuwe hoogtes. Op bewust én onderbewust nivo. Laat me je helpen. Hier een aantal voorbeelden waar ik de compositie / sound design voor deed.


🌄 Selectie

Selectie van muziek & sound design voor velerlei projecten.

De Mettertijd (Cultuurkust, Stedelijk Museum Harderwijk)
Chejv mej nü j angst (artikel in de VPRO Gids)
JBZ Luisterroutes (Jeroen Bosch Ziekenhuis)
De Abberant (Van Abbe Museum)
De Apostrof (Design Museum Den Bosch)
Omenamehu (eigen productie)
ATO Space Mission (more info)
Vliegelied (Lisah Baert, Parktheater Eindhoven)
Kus mij Niet (Ivo van Aart)


3D & VR Sound Design, zoals:


🎨 Ver binnen

3D Sound design voor documentaire VR installatie Ver Binnen. In deze ruimtelijke beleving ervaart de bezoeker hoe de werkelijkheid kan kantelen als je de grip op de prikkels om je heen verliest.

👉 Meer info

Regie Jenny van den Broeke | Tekst en verhaal Karin Anema | VR design Marco Jongenelis | Animatie Demian Albers | 3D Sound Design Michiel van de Weerthof | Stem Alfred Martens.


🤖 (IM)POSSIBLE BODIES : Cantina

3D Sound design voor online omgeving Cantina rond de vraag; What kind of cyborg do you want to be?

👉 Meer info


Muziek & compositie, zoals:


🔧 Weerthof - Out of Control - (esc.rec)

De soundtrack voor circustheaterstuk 'Out of Control' van Wietske Vogels (nu 'Huis op Hol'.)

Met de Out of Control EP beleef je een (niet) zo normale dag. Ook uitgebracht als zelfstandige release.

Glitchy electronica, neo-klassiek, en allerlei ongebruikelijke muziekinstrumenten als naaimachines, tandenborstels, elastieken, daxofoons, pvc-buizen en vuvuzela's.

Uitgebracht als houten usb-stick in een stuk zelfgemaakte zeep.


The childlike wonder is evident in every track. - A Closer Listen

Simpelweg genieten. Laat je oren wassen door de unieke pracht en kracht van Weerthof. - Subjectivisten


🎵 Discografie

🔴 Overzicht van m'n muziek en werk als producer. Bands: oa Weerthof, Moi le Voisin, De Rotte Herders, Vinex, Gudubik, Man met Pijp. Gewerkt met onder andere Microwolf, Frietboer en Eigenheimer.


Eigen instrumentale producties, zoals:


🔧 Weerthof - Out of Control - (esc.rec)

Met de Out of Control EP beleef je een (niet) zo normale dag.

Glitchy electronica, neo-klassiek, en allerlei ongebruikelijke muziekinstrumenten als naaimachines, tandenborstels, elastieken, daxofoons, pvc-buizen en vuvuzela's.

Oorspronkelijk de soundtrack voor circustheaterstuk 'Huis op Hol' van Wietske Vogels. Nu als zelfstandige release. Uitgebracht als houten usb-stick in een stuk zelfgemaakte zeep.


The childlike wonder is evident in every track. - A Closer Listen

Simpelweg genieten. Laat je oren wassen door de unieke pracht en kracht van Weerthof. - Subjectivisten


🌄 Weerthof - Nuland - (ooit?)

Het album dat waarschijnlijk nooit af- of uit zal komen. Muzikale ansichtkaarten. Een combinatie van binaurale fieldrecordings en muzikale elementen.

Waarschijnlijk de meest gevaarlijke plaat ooit om te luisteren tijdens het fietsen.

Kien - verscheen al op Places (Lomechanik)
Hattog - verscheen al op Souvenirs van de Woeste Grond (esc.rec)


Eigen producties met zang, zoals:


🔧 Weerthof - Hoi - (eigen uitgave)

Een totaalkunstwerk met een enorme impact en overrompelende kracht. Groots unicum! Gaat dat luisteren! Hoi! - Subjectivisten

Naakt is de taal die Weerthof genadeloos tot kogels smeedt en die vervolgens afvuurt op je ziel. Kwetsbaar zijn de subtiele klanken die dit album bevolken. Kaal, als tegenwicht tegen de complexiteit van de inhoud.. - Mousique

One of the few albums I can enjoy straight through, from start to finish. Pour a glass of straight gin and have a listen sometime. - John Butler


Geschreven, gespeeld, gezongen, opgenomen, gebouwd, vervloekt, beweend, herbouwd, ontworpen, geproduceerd, gebaard /// Michiel van de Weerthof

Zie ook de geweldige clip voor Bruin van Roy de Haan, en die van Sowieso van Chris Brans.

Mix Marijn Moerbeek, Mastering Mark van der Heijden, Fotografie Heidrun Klos, Model Debbie van der Putten, Grafische postproductie Mark van den Heuvel


🌄 Selectie

Selectie eigen nummers.

Navels - verscheen op Disc Jockey (esc.rec)
Product - verscheen op Frietboerism

Hier het complete overzicht


Als producer, zoals:


🔧 Moi le Voisin - Hogelieder en de Slieder en de Kierekarikee - (productie, zang, accordeon)

Tien eigen bewerkingen van traditionele Nederlandse volksliederen die tot grofweg het begin van de twintigste eeuw mondeling werden overgedragen en gezongen bij het bramen plukken en de afwas.

Ontleend aan het grote liederenarchief van Ate Doornbosch en het Meertens Instituut.

O ja, Frits Spits is fan. - Taalstaat, NPO 1


Vervreemdend en erg sympathiek. - Gonzo Circus

Montere en aanstekelijke melodieën met een vaak gruwelijke en gewelddadige tekst: heel wat mensen komen om het leven. Tegelijk zitten de nummers vol humor en absurditeiten. - Universiteit Utrecht


🗺️ Audiotours & -apps

🔴 Audiotours in allerlei vormen en maten. De klassieke variant maar ook multi-lineaire avonturen, immersieve 3D ervaringen en interactieve apps. Sinds 2013, onder de noemer Weerthof & Pagée. Hieronder een selectie. 👉 Meer info


🏚️ De Verscholen Stad
Eindredactie en (audio-)productie

Stadswandelingen-app met (ex) dak- en thuislozen die je de verborgen kanten van de stad laten zien en hun persoonlijke verhaal vertellen. Oprechte, indrukwekkende en ontroerende verhalen over leven en overleven op straat in Den Bosch.

Download de app gratis in de appstore. Kies je gids. Ga naar het startpunt van de wandeling. Start je wandeling.
(Vergeet je koptelefoon niet mee te nemen)

📱 Download voor Android
📱 Download voor iPhone

👉 Meer info


🐠 Joost mag het weten
Script, presentatie, productie, montage & sound design

Audiotour rond de vaste collectie van Stedelijk Museum Breda.

Een historische potpourri vol feest en weet over Breda. Met antwoorden op vragen waarvan je niet wist dat je ze had. Zoals: wat kan je doen met 11.000 dooie maagden? En hoe smaakt goudvis?

Afwisselend, ludiek en met een randje, maar altijd integer en met respect naar het werk.

👉 Meer info


🏥 JBZ Luisterroutes
Concept, productie, montage, sound design & muziek

Wij ontwikkelden een makkelijk toegankelijke app met zes luisterroutes in nauwe samenwerking met stadschroniqueur Eric Alink. Geschikt voor iedereen. Patiënten, familie, medewerkers. Loop maar mee. Met je benen. Of in gedachten, vanuit stoel of bed.

Heb je behoefte aan een beetje houvast, overzicht of afleiding tijdens je verblijf in het Jeroen Bosch Ziekenhuis? De JBZ Luisterroutes zijn er voor jou en wijst je de weg.

📱 Download voor Android
📱 Download voor iPhone

👉 Meer info


👀 De Abberant

De Abberant is een audio-avonturentocht die het Van Abbemuseum omtovert tot escape room. Een filmische real life game voor groepen waar elk hoekje, gaatje en kunstwerk een geheime aanwijzing kan bevatten.

Volledig binauraal en ter plaatse opgenomen met acteurs, muzikanten en het Van Abbe Museumkoor

👉 Meer info


🕰️ De Mettertijd

Een gat in de tijd heeft zich geopend in Harderwijk! Trek je stoute schoenen aan, dool rond in het verleden, ontdek je historische evenknie en treed in zijn of haar voetsporen om jezelf en het nu weer terug te vinden.

De Mettertijd is een interactieve audio-avonturentocht door Harderwijk met overkoepelende verhaallijn, 3 hoofdstukken en 8 mogelijke personages en uitkomsten – afhankelijk van je keuzes.

👉 Meer info


💡 Dit is slechts een selectie. 👉 Zie hier het volledige overzicht

🎧 Podcasts

🔴 In álles zit een verhaal. Hoe zorg je dat mensen dit willen horen?
👍 Neem voor meer informatie en/of een offerte gerust contact op.


💛 GEEL

Een potkast over de kleur geel. Schijnt best leuk te zijn.

🌍 iTunes, Spotify en alles.


De pers over GEEL:

🟡 "GEEL is de leukste onafhankelijke podcast in ons taalgebied." - De Volkskrant
🍋 “Ongelooflijk intelligent, goed gemonteerd en snel gesneden“ - NPO Radio 1
☀️ “Allerleukste podcast van Nederland“ - NPO Radio2
🐤 “Beste podcast sinds een eeuwigheid“ - Podpraat
🧀 “GEEL lijkt op niets anders dan GEEL“ - VRT radio 1

Luisteraars over GEEL:

🍌 "Zo geweldig hoe je van bijna niets iets geniaals weet te maken. Een auditieve rollercoaster met zoveel humor, intelligentie en cultureel besef. 😍" - Jitske Blom
💡 “De podcast to end all other podcasts.” – Marc van Oostendorp
"De enige podcast die ik niet versneld afspeel." - Hotemetoot via Apple.

GEEL in de Volkskrant

Waarom GEEL? 🍋 In deze aflevering van De Podcastclub vertel ik over het verhaal en filosofie achter GEEL. Over het maakproces, twijfels en overwegingen, struikelblokken en inspiratiebronnen.

En GEEL is zelfs onderwerp van academisch onderzoek?


📻 Radio Kras
presentatie, eindredactie, editing, sound design

Ontstaan tijdens de lockdown. Het wekelijkse uurtje voor de eigenwijze thuiskluizenaar. Vele Brabantse podcastmakers bundelden de krachten voor een wekelijks uurtje om deze idiote periode te voorzien van een haffel humor, scherpte, duiding, frisse buitenlucht en goeie muziek.

🌞 Te vinden op regionale radio, in je podcast-app en in je hart.

🌍 iTunes, Spotify en alles.
🏠 Radio Kras Website


🔋 De Bijsluiter
presentatie, eindredactie, sound design

De podcast voor Brabantse zorg- & welzijnsmedewerkers. Een portie inspiratie, ontspanning en zelfzorg voor jou, omdat jij elke dag voor anderen klaar staat.

🌍 iTunes, Spotify en in je podcast-app.

De Bijsluiter is een initiatief van Transvorm, een samenwerkingsverband van werkgevers in de sector zorg en welzijn in Noord-Brabant. Meer info


🏡 Het Verblijf
Presentatie, format, productie & muziek

Literatuur zolang het duurt. Elke lockdowndag een verhaal uit de Nederlandse literatuur in je podcast-app om je verblijf te veraangenamen. Langslopende lockdownpodcast van Nederland.

Het Verblijf is een initiatief van Marc van Oostendorp. Redactie: Johan Oosterman, Iris van Erve, Jaap de Jong, Lot Broos.

🌍 iTunes, Spotify en alles.


🤙 Hallo


🔴 Heb je een opdracht, een vraag, bestelling, iets leuks?
Bellen is fantastisch. Maar mailen mag desnoods ook.


🔊 Geluid is een prachtig middel om voorbij je beeldscherm en de waan van de dag te kunnen kijken, vind je niet? Want de wereld is vol verhalen.

👂 Maar hoe vertel je met audio een verhaal? Hoe zorg je dat mensen het wíllen luisteren? Dat het goed klinkt? Hoe kan muziek en geluid het verhaal verdiepen? Hoe bouw je het op? Hoe bereik je een publiek?

😎 Hallo


👋 Over Michiel


“Van de Weerthof is erg goed. Hij heeft het talent om een ogenschijnlijk obligate of futiele vraag te verheffen tot iets groters. En dat met een flinke dosis humor en muziek.”

Stan Putman, podcastjournalist en recensent De Volkskrant

🧐 Hallo. Ik werk op het grensvlak tussen documentaire, muziek, journalistiek, kunst en social design. Om met geluid als grondstof de meer ongeziene verhalen uit de alledaagse werkelijkheid te vertellen. O ja, en er mag gelachen. Niet onbelangrijk.


👨 Ook geef ik masterclasses, workshops, heb een hart voor maatschappelijke vraagstukken en talentontwikkeling, en als HBO-docent Audio Storytelling verneuk ik soms de jeugd (en zij mij).

🧩 Hobbies: fieldrecording (lang stilslaan met een microfoon), strooien met m'n moeder en callcenters (persoonlijk record: 42 minuten)


Gewerkt met / voor o.a.:


🌄 As-avonturen: Portie 1


47.743876, 7.837326
Elbenbächle, iets boven Elbenschwand - Augustus 2018


Élke eerste keer is memorabel. En geen enkele eerste keer loopt als gepland. Ook je moeder uitstrooien.

Plan A
Het is snikheet in het Kleines Wiesental. Doel is om het eerste portie as van mijn moeder te verstrooien bij de bron van het stroompje bovenop de berg Blauen, dat bij het berggehucht Elbenschwand, via het Elbenbächle, via de Kleine Wiese, via de Weise, via de Rijn in zee terechtkomt. Samen met alle toekomstige porties as. Maar dat wordt 'm niet.

We beklimmen de Blauen.. maar alle toevoer-stroompjes staan droog. Wel levert het mooie geluidsopnames, glorieuze kuitpijn en een authentieke zonnesteek op.

Plan B
De Nonnenmattweiher is een idyllisch meertje aan de flank van de berg met heerlijk koel zwemwater.

Sinds het overlijden van mijn vader, mijn moeder die tegelijkertijd worstelde met alcoholisme en depressie en haar aftakeling in de hoogtij der participatiemaatschapij werd zwemmen een oerbehoefte om m'n hoofd leeg te maken. In die tijd begon mijn pensje omvangrijker te worden, dus mijn drijfvermogen en zwemplezier werd ook steeds groter. Dan is dit mooie meertje een prima plek voor het eerste portie, toch?

Maar de Nonnenmattweiher ligt vandaag vol met oververhitte Duitsers. De randen van het meer hebben alle kleuren van de regenboog door parasols, badlakens en zwembroeken. Het toevoerstroompje staat droog en de afvloeiing is preventief afgesloten. Op het inmiddels bruine water drijft een laagje zonnebrand. En om dan temidden van dit alles een bakje moeder te gaan verstrooien...

Dan maar plan C.
In het Elbenbächle sijpelt nog wat water. Een waterhuisje vlak boven het dorp pomp water uit de grond. Al is het minder romantisch; het ziet eruit als een bergbeekje en het klinkt als een bergbeekje. Dit wordt de locatie van portie 1. Bewapend met een bakje moeder in een plastic zakje.

Ik zag ertegenop, het beginnen van haar as te verstrooien. Het is toch een soort ontgroening. Iets voor het eerst doen gebeurt niet meer zo heel vaak. Doodgaan gaat gegarandeerd een ontgroening zijn, maar opgedane ervaringstips zijn wat lastig te delen met je medemens.

De wind heeft geen vat gekregen op de as. Door al jullie mooie verhalen was ik daar verdacht op. Zowel het gruizige deel als het poederige deel van portie 1 zijn keurig in het water terecht gekomen. Het poeder is nu op weg naar de zee, het gruis zal nog wel een tijdje daar in het water liggen. Er kwamen kikkervisjes op af. Check de geo-coördinaten als jij het - net als de kikkervisjes - ooit ter plaatse wil bewonderen.

Op naar portie 2.

#strooigoed #asavonturen


Meelezende redacteuren / journalisten / potentiële adverteerders : kom maar op hoor.


“Van de Weerthof is erg goed. Hij heeft het talent om een ogenschijnlijk obligate of futiele vraag te verheffen tot iets groters. En dat met een flinke dosis humor en muziek.” - Stan Putman, podcastjournalist en recensent De Volkskrant


Een beetje context.

Mijn moeder verlangde naar het zwarte gat. Het liefst wilde ze gewoon verdwijnen. Dus help ik haar met deze wens. Gewapend met microfoon opende ik haar urn en verdeelde de as over Tupperware-bakjes, lege potten sinaasappel-gemberjam en Mutti-tomatenpuree. De afgelopen 5 jaar reizen we langs de Rijn. Op veel- en nikszeggende locaties verstrooi ik de as. Het laatste portie gaat in de bron van de Rijn, hoog in de Zwitserse alpen.

Het is de bedoeling dat deze en andere avonturen ooit een podcast worden: Strooigoed, de feestelijke reeks over wat je nou in godsnaam met het leven moet. 🎉

En je moeder dan?

Net als vele anderen is mijn moeder dus dood. Een lieve kettingrokende vrouw die zich in haar nadagen door het leven bedrogen voelde. En samen met haar zoon tussen de kieren van de participatiemaatschappij viel. Deze vrouw was alcoholist, eenzaam en te intelligent voor haar eigen bestwil. Zij werd depressief en begon zelfmoord-pogingen te ondernemen - althans, dat bleek uit weggemoffelde ambulancerapporten. Had ik er meer kunnen zijn voor haar? Uiteindelijk is het haar gegund in 2016. Onder onopgehelderde omstandigheden. Of houd ik dat mezelf voor?

Een enig kind bleef achter. Zonder ouders, zonder kinderen. Maar met een onbestemd schuldgevoel, een lief-nihilistisch mensbeeld, een pot as en een verhaal. Van dit verhaal wil ik een feestje maken. Voor mezelf. maar juist ook voor anderen. Voor de levenden.


Andere porties
Portie 1 🌄
Portie 2
Portie 7 🦵
Portie 8 🖕
Portie Poedersuiker 🧂
Portie 10 🐶

⛲ As-avonturen: Portie 2


48.097336, 8.150753
Griesbach, St Martinkapelle - Augustus 2018


Bijna ál het water in het Schwarzwald stroomt uiteindelijk via de Rijn naar de Noordzee. Bíjna al het water. Twee miserabele pisstroompjes glippen overal tussendoor en doen wat anders. Zoals ze hier zeggen: "Brigach und Breg bringen die Donau zu Weg."

Volgens de Romeinen (Plinius de Oudere) én een verordening uit 1981 der Baden-Württembergischen Bundesregierung ligt de bron van de Donau in Donaueschingen, waar deze 2 pisstroompjes samenkomen. Om dat te bewijzen staat er sinds dik anderhalve eeuw een heerlijk protserig bouwseltje omheen zoals alleen de Duitsers dat kunnen maken.

Maar wíj zijn op weg naar de échte bron van de Donau; het begin van de Breg. Vlak daarlangs ontspringt ook de Griesbach, die wél naar de Rijn voert. Precies daartussen wil ik portie 2 van m'n moeder uitstrooien, zodat het aan het lot is of ze via de Griesbach in de Noordzee uitkomt, of via de Breg 2500 km verderop in de Zwarte Zee.

De meningen over mijn plan voor portie 2 lopen uiteen. De ijscoman vindt het een onaardig idee, zelf wat respectloos. Maar een vriend stelt zelfs voor om dit portie gewoon soweiso in de Donau te mieteren want dikke vinger; moeder is dood, lang leve de levenden.

Het cruciale punt tussen de Breg- en Griesbach-bron ligt op een berg langs Furtwangen. Maar men maakt het ons zo onmogelijk mogelijk om daar te komen. Alle wegen naar Furtwangen zijn afgesloten, behalve een klein smal kronkelpaadje door een ravijn, de Hexenloch. Middenin dat ravijn staat een bijzondere molen, de Heksenaarsmolen met maar liefst 2 waterwielen. Maar we zijn toch vooral bezig om niet in het ravijn te kukelen.

Het lot is ongenadig. Na lang gekronkel en samengeknepen billen komen we aan op de berg bij de Martinskapelle. En wat blijkt... We zijn niet bepaald de enigen. Bij lange na niet zelfs. Het stikt er van de toeristen. Er zijn kuthollanders, er krijst heel kut een kutkind. En er staat sinds kort een bijna onmogelijk lelijk kutbeeld van een naakte man met dreadlocks bij de Donaubron, een zielig stroompje druppelt vanonder 'm uit. Dit lullige gebeuren is het begin van een machtige rivier, 2x langer dan de Rijn. Ik krijg de neiging er in te pissen. Het is duidelijk. Fok de Donau.

En in de verte verschijnen enge wolken. Als de Donau niks van moeder krijgt zit er niets anders op dan te zoeken naar de Griesbachbron. Maar helemaal niemand interesseert zich voor de Griesbach. Er is geen pad naartoe. Volgens de kaart ontspringt 'ie zo'n beetje verderop ergens in het bos. Op de gok strompelen we de wildernis in. Plastic bakje met as van moeder in de aanslag. In korte broek en met schoenen zonder sokken.

Het bos is ongenadig. Na een tocht vol schrammen en striemen stuit ik op nat mos. Er sijpelt wat water. Op de achtergrond hoor je het onweer naderen. Hier dan maar. "Schiet op, ik wil hier weg.", zegt Lot. Er klinken trouwens ook wel heel veel insecten. Ja hoor, een wespennest. Of horzelnest. Iets naars in ieder geval. Ik kieper de inhoud van het plastic bakje in een nat kuiltje, en we maken dat we wegkomen.

Voor de zekerheid steken we nog een kaarsje voor moeder aan in het kapelletje. En nog eentje voor de levenden.

#strooigoed #asavonturen


Meelezende redacteuren / journalisten / potentiële adverteerders : kom maar op hoor.


“Van de Weerthof is erg goed. Hij heeft het talent om een ogenschijnlijk obligate of futiele vraag te verheffen tot iets groters. En dat met een flinke dosis humor en muziek.” - Stan Putman, podcastjournalist en recensent De Volkskrant


Een beetje context.

Mijn moeder verlangde naar het zwarte gat. Het liefst wilde ze gewoon verdwijnen. Dus help ik haar met deze wens. Gewapend met microfoon opende ik haar urn en verdeelde de as over Tupperware-bakjes, lege potten sinaasappel-gemberjam en Mutti-tomatenpuree. De afgelopen 5 jaar reizen we langs de Rijn. Op veel- en nikszeggende locaties verstrooi ik de as. Het laatste portie gaat in de bron van de Rijn, hoog in de Zwitserse alpen.

Het is de bedoeling dat deze en andere avonturen ooit een podcast worden: Strooigoed, de feestelijke reeks over wat je nou in godsnaam met het leven moet. 🎉

En je moeder dan?

Net als vele anderen is mijn moeder dus dood. Een lieve kettingrokende vrouw die zich in haar nadagen door het leven bedrogen voelde. En samen met haar zoon tussen de kieren van de participatiemaatschappij viel. Deze vrouw was alcoholist, eenzaam en te intelligent voor haar eigen bestwil. Zij werd depressief en begon zelfmoord-pogingen te ondernemen - althans, dat bleek uit weggemoffelde ambulancerapporten. Had ik er meer kunnen zijn voor haar? Uiteindelijk is het haar gegund in 2016. Onder onopgehelderde omstandigheden. Of houd ik dat mezelf voor?

Een enig kind bleef achter. Zonder ouders, zonder kinderen. Maar met een onbestemd schuldgevoel, een lief-nihilistisch mensbeeld, een pot as en een verhaal. Van dit verhaal wil ik een feestje maken. Voor mezelf. maar juist ook voor anderen. Voor de levenden.


Andere porties

Portie 1 🌄
Portie 2
Portie 7 🦵
Portie 8 🖕
Portie Poedersuiker 🧂
Portie 10 🐶

🦵 As-avonturen: Portie 7


51.998269, 5.129622
Strandje aan de Lek, recreatiegebied Tull en 't Waal - Juli 2019


Over enkele dagen vertrekken we weer naar de Rijn in Duits- en Zwitserland. Om in de flow van het moeder-strooien te komen dacht ik even te gaan oefenen. Met nadruk op 'even'.. Achteraf een hilarische gedachte.

De hele dag was het 40 graden, dus ik wacht met fietsen tot het nacht is. In de fietstas: een flesje waar eerst Mutti gezeefde fluweelzachte tomatenpassata en nu een lepel moeder in zit. En een fles Rivella. Nu de zon weg is na een smorende dag beginnen de krekels te tjirpen en de planten te wasemen. Het ruikt zoals alleen zomernachten kunnen ruiken. Allerlei rijnaken passerend denk ik weer eens; in een volgend leven word ik binnenvaartschipper. Eigenlijk wilde ik op m'n eigen barrel gaan, die maakt van die heerlijk krakkemikkige geluiden tijdens het fietsen - goed voor de podcastopnames. Nu ben ik toch wel blij dat ik met Lot's wulpse superfiets ben gegaan. Die heeft een kapot voorlicht, maar wel 10 versnellingen. Achteraf had ik misschien toch beter m'n barrel kunnen pakken.

In de polder ten zuiden van Utrecht is een mooi punt waar het Lekkanaal en het Amsterdam-Rijnkanaal samenkomen. Daar dacht ik het oefen-portie te water te laten. Officieel maakt het deel uit van de Rijn-delta. Het ik opgezocht. Dus het mag.

Het is 15 kilometer fietsen naar het Lekkanaal. Ik geniet zo van het fietsen in de zomernacht dat ik een afslag mis en aan de verkeerde kant uitkom. Ach. Ik fiets langs van die onverlichte plekken waar naar alle waarschijnlijkheid een drugsdeal-pijpbeurt bezig is. Verderop liggen vele aken aangemeerd voor de nacht. Naar binnen koekeloerend valt op dat binnenvaartschippers onmogelijk grote televisies hebben. Een portie moeder te water laten temidden van drugspijptv's heeft wel iets poëtisch ofzo. Ik gooi een tak in het water om te kijken welke kant het water opstroomt. Naar het Amsterdam-Rijnkanaal of naar de Lek? Maar het water stroomt helemaal nergens heen. Dat moeder hier temidden van drugspijptv's voor eeuwig op de bodem zou liggen heeft dan weer iets jammerlijks. Ik besluit door te fietsen naar de Lek, 5 kilometer verder.

Het is 1.00 's nachts. Ik ben de snelweg onderdoor gegaan en rij nu over de Lekdijk op weg naar waar je de auto's niet meer hoort. M'n voorlamp is stuk en de weg onverlicht, zo'n weggetje waar jonge harries heel hard met hun crossbak overheen gaan gummen. Vele kilometers verderop wordt vuurwerk afgestoken. Dat zal een teken zijn. In ieder geval: ik rijd de uiterwaarden in en loop naar het water. Zo'n landje waar je drugsdeal-pijpbeurt zou verwachten, maar er is niemand behalve een zeer chagrijnige gans, prikplanten, prikbeestjes, een mooie boom aan de waterkant en een hoog op-je-bek-ga-risico. In m'n ene hard m'n binaurale opname-apparaat, in de andere het flesje moeder, en in m'n derde hand de smartphone waarmee ik het geheel een beetje poog bij te lichten. Al balancerend op losliggende waterkant-rotsblokken probeer ik het flesje moeder met m'n vierde hand open te krijgen. Op de een of andere manier gaat het prima. Eitje. Goed hoor, Chiel.

Blijkbaar kan ik het nog. Opgelucht fiets ik onverlicht terug door de zwoele zomernacht. Op de Lekdijk hoor ik een achterligger aankomen. Ik denk gelijk dat het een gummende crossbak is, dus ga zoveel mogelijk rechts rijden. Teveel.

De achterligger stopt terwijl ik episch in de greppel lig te zijn. "Wat doe je nou, maat?", vraagt de bijrijder terecht met een kruising van vermaak en verontrusting. Ik voel de Rijn ontspringen aan mijn knie. Of 'ie misschien wat sterilon en een pleister bij zich heeft. Nee. Wel parfum en wat vochtig toiletpapier. Het is een absurd grote fles parfum, in de vorm van een dikke griekse pilaar. Gezien de situatie en de pijn heb ik niet gevraagd waarom iemand een absurd grote pilaarvormige fles parfum in z'n auto heeft. "Ik fiets wel naar een kroeg voor wat sterilon", zeg ik om de jongeman gerust te stellen. "Heb je gedronken?", vraagt 'ie gelijk, om proberen te snappen waarom ik überhaupt de greppel instortte. Met een grijns wijs ik op de meters verderop geslingerde fles RIvella. Ze zijn gerust genoeg om door te rijden.

M'n knie is een mislukte kapsalon, en m'n been een ecoline-kunstwerk. Nu realiseer ik me pas dat ik 20 kilometer van Utrecht ben, en m'n knie over niet al te lang drie keer zo groot en onbeweegbaar zal zijn. Dit wordt dus een categorietje niet-mauwen-maar-doorfietsen.

Het gaat niet heel snel en de rode rivierdelta's op m'n been worden steeds prijzenswaardiger, maar ik bereik de grens van Utrecht. Ondertussen bel ik Lot. Zou je me tegemoet kunnen fietsen? En zou je wat water, 80 pleisers en een sixpack sterilon mee kunnen nemen?

Om de ontmoetingspoging niet hopeloos te laten zijn proberen we te location-sharen. Maar ik ben zo'n privacy-verdacht lulletje dat ik alles heb dichtgetimmerd en dit zo goed als onmogelijk blijkt. Na vloeken en verkeerd fietsen treffen Lot en ik elkaar bij de Prins Clausbrug. Grappig hoe dat werkt. Pas als ik Lot zie mag ik zielig zijn, en voel ineens dat m'n kapsalon toch wel tergend veel pijn doet.

Okee, even in stroomversnelling: Leidsche Rijn heeft blijkbaar een gruwelijk groot ziekenhuis voor helemaal niemand. Toch fijn dat het er is. De kapsalon vergt 5 hechtingen en een tetatusprik. Is 5 hechtingen respectabel? Geen idee, dit was mijn hechting-ontmaagding.

En nu? Stel je deze slapstick-scene eens voor: je moet poepen maar kan je knie niet buigen...

Oftewel, de grootse bron-van-de-rijn-tochten zijn even niet zo mogelijk. De Rheinsteig-etappes die we wilden gaan lopen misschien. Een beetje. Ofzo.

#strooigoed #asavonturen


Meelezende redacteuren / journalisten / potentiële adverteerders : kom maar op hoor.


“Van de Weerthof is erg goed. Hij heeft het talent om een ogenschijnlijk obligate of futiele vraag te verheffen tot iets groters. En dat met een flinke dosis humor en muziek.” - Stan Putman, podcastjournalist en recensent De Volkskrant


Een beetje context.

Mijn moeder verlangde naar het zwarte gat. Het liefst wilde ze gewoon verdwijnen. Dus help ik haar met deze wens. Gewapend met microfoon opende ik haar urn en verdeelde de as over Tupperware-bakjes, lege potten sinaasappel-gemberjam en Mutti-tomatenpuree. De afgelopen 5 jaar reizen we langs de Rijn. Op veel- en nikszeggende locaties verstrooi ik de as. Het laatste portie gaat in de bron van de Rijn, hoog in de Zwitserse alpen.

Het is de bedoeling dat deze en andere avonturen ooit een podcast worden: Strooigoed, de feestelijke reeks over wat je nou in godsnaam met het leven moet. 🎉

En je moeder dan?

Net als vele anderen is mijn moeder dus dood. Een lieve kettingrokende vrouw die zich in haar nadagen door het leven bedrogen voelde. En samen met haar zoon tussen de kieren van de participatiemaatschappij viel. Deze vrouw was alcoholist, eenzaam en te intelligent voor haar eigen bestwil. Zij werd depressief en begon zelfmoord-pogingen te ondernemen - althans, dat bleek uit weggemoffelde ambulancerapporten. Had ik er meer kunnen zijn voor haar? Uiteindelijk is het haar gegund in 2016. Onder onopgehelderde omstandigheden. Of houd ik dat mezelf voor?

Een enig kind bleef achter. Zonder ouders, zonder kinderen. Maar met een onbestemd schuldgevoel, een lief-nihilistisch mensbeeld, een pot as en een verhaal. Van dit verhaal wil ik een feestje maken. Voor mezelf. maar juist ook voor anderen. Voor de levenden.


Andere porties

Portie 1 🌄
Portie 2
Portie 7 🦵
Portie 8 🖕
Portie Poedersuiker 🧂
Portie 10 🐶


🖕 As-avonturen: Portie 8


50.648729, 7,281112
Fuckbach (Stensbach), Asberg (Bad Honnef) - Augustus 2019


M'n (half-)zus vindt die uitstrooi-queeste rond m'n moeders as maar overdreven, geloof ik. Haar moeder stapte een paar jaar vóór mijn moeder uit. "Jeetje, wat ben je toch een knurft, broertje", reageert ze op de 5 hechtingen in m'n knie die ik overhield aan het vorige as-avontuur. "Zoals mijn moeder zou zeggen als ze er nog zou zijn; neem maar een sneukel, dan komt alles goed!".

'Alles komt goed.' Ik heb dat altijd maar een rare uitspraak gevonden. Je weet toch niet of alles goed komt? En daarnaast: 'alles' is héél veel. 'Goed' is héél arbitrair. Wat je wél zeker weet? Dat alles voorbij gaat. Vond m'n moeder een geruststellende gedachte. Ik ook. M'n knie ook.

"Ik heb nooit met haar as geleurd, maar ik eer haar (bijna) dagelijks met die sneukel.", zegt mijn zus ook. "Sterkte met je knie van je zussie". Lief. Maar inderdaad, waarom al dat rondleuren? Soms tot bloedens toe. Is het een soort louteringsritueel? Boetedoening? Een doe-het-zelf bedevaart? Doe ik het voor moeder of mezelf? Wat denk jij?

Enfin. Het verband is ondertussen van m'n knie. Het geheel leek eerst op een kapsalon, nu meer op een hele dikke curryworst. De grootse Zwitserland-strooiplannen zijn even niet mogelijk. Dan maar een geïmproviseerd as-avontuur iets dichter bij huis; Circus Knie vertrekt naar Duitsland. Met genoeg moeder voor 3 porties in de achterbak. Ons doel: een stuk van de Rheinsteig lopen. Reisgenoot Roy kwam met dit plan. Prima gelegenheid om met as te strooien, leek mij zo. M'n knie kijkt bedenkelijk.

• Poging 1

Aldus banjeren Lot en Roy langs ruïnes en over bergen. Ik doe hetzelfde, maar dan minder snel en minder gracieus. We passeren vele beekjes, maar geen enkele beek komt uit in de Rijn. Ze stromen allemaal het riool in. Al heb ik er 18 kilometer voor moeten strompelen, maar het riool is toch een wat shitty as-bestemming. Het bakje moeder blijft dicht vandaag.

• Poging 2

Het riviertje de Sieg komt tot ieders heil namelijk iets verderop in de Rijn. Leuk voor een portie moeder. En langs de oever kan je lieflijk wandelen. Leuk voor de knie. Er is zelfs een watervalletje in de Sieg, de Siegfall bij Schladern. Leuk voor de podcast.

Aldus gaan we op pad. Vandaag moet het toch wel lukken? Maar halverwege de wandeling veranderen de prioriteiten; midden in het bos lekt Lots tampon door. Terwijl ze een beschut plekje zoekt voor vervangwerkzaamheden overweeg ik héél even m'n microfoon tevoorschijn te toveren voor een live reportage met diepteinterview..
Er wordt die dag niet gestrooid.

• Poging 3

Morgen vertrekken we weer. Vandaag is de laatste kans om porties moeder te strooien. In Bad Honnef vinden we toevallig een oud boekje; Die Stadt Honnef und ihre Geschichte. Daarin schrijft Joseph Brungs over de Ohbach. Niemand weet waarom dat ding zo heet. Volgens Brungs heeft een landmeter die naam recentelijk uit z'n duim getrokken. Oh. De Ohbach komt bij Insel Grafenwerth uit in de Rijn - bij Rheinkilometer 642. De Ohbach is dus gekwalificeerd. Ook schrijft Brungs dat de Ohbach vroeger de Fuckenbach heette. En de bron van de Fuckenbach heette vroeger de Fuck.

Aldus gaan we met een bakje moeder op zoek naar de Fuck. We rijden naar het gebied, en daar aangekomen blijkt de Fuck ergens op de Asberg te liggen. Oh fuck, je verzint het niet. Lot steekt er een peuk bij op.

Diep in het bos ligt 'ie stijl onder ons; de Fuck van de Ohbach. Een poeltje onder een grote beukenboom. In het poeltje zwemmen kikkervisjes. Ze krijgen een lading as over zich heen. Dat lijkt onaardig, maar ietsje later beginnen ze zich in moeder rond te wentelen. Het water in het poeltje staat stil maar er zit een gigantische regenbui aan te komen, dus spoedig gaat zal portie 8 op weg gaan de Rijn en zo naar zee en de ander porties. We spoeden ons naar de auto. Ik ietsje minder snel dan de rest.

Van de meegenomen porties moeder is er maar eentje uitgestrooid. Thuis aangekomen gaat de overige as voorlopig terug in de zak.

#strooigoed #asavonturen


Meelezende redacteuren / journalisten / potentiële adverteerders : kom maar op hoor.


“Van de Weerthof is erg goed. Hij heeft het talent om een ogenschijnlijk obligate of futiele vraag te verheffen tot iets groters. En dat met een flinke dosis humor en muziek.” - Stan Putman, podcastjournalist en recensent De Volkskrant


Een beetje context.

Mijn moeder verlangde naar het zwarte gat. Het liefst wilde ze gewoon verdwijnen. Dus help ik haar met deze wens. Gewapend met microfoon opende ik haar urn en verdeelde de as over Tupperware-bakjes, lege potten sinaasappel-gemberjam en Mutti-tomatenpuree. De afgelopen 5 jaar reizen we langs de Rijn. Op veel- en nikszeggende locaties verstrooi ik de as. Het laatste portie gaat in de bron van de Rijn, hoog in de Zwitserse alpen.

Het is de bedoeling dat deze en andere avonturen ooit een podcast worden: Strooigoed, de feestelijke reeks over wat je nou in godsnaam met het leven moet. 🎉

En je moeder dan?

Net als vele anderen is mijn moeder dus dood. Een lieve kettingrokende vrouw die zich in haar nadagen door het leven bedrogen voelde. En samen met haar zoon tussen de kieren van de participatiemaatschappij viel. Deze vrouw was alcoholist, eenzaam en te intelligent voor haar eigen bestwil. Zij werd depressief en begon zelfmoord-pogingen te ondernemen - althans, dat bleek uit weggemoffelde ambulancerapporten. Had ik er meer kunnen zijn voor haar? Uiteindelijk is het haar gegund in 2016. Onder onopgehelderde omstandigheden. Of houd ik dat mezelf voor?

Een enig kind bleef achter. Zonder ouders, zonder kinderen. Maar met een onbestemd schuldgevoel, een lief-nihilistisch mensbeeld, een pot as en een verhaal. Van dit verhaal wil ik een feestje maken. Voor mezelf. maar juist ook voor anderen. Voor de levenden.


Andere porties

Portie 1 🌄
Portie 2
Portie 7 🦵
Portie 8 🖕
Portie Poedersuiker 🧂
Portie 10 🐶


🧂 As-avonturen: Portie Poedersuiker


50.438136, 6.649457
Nederrijn, Renkum - augustus 2020


Geen debiele projectjes, geen omslachtige avonturen. Gewoon helemaal niks. Beetje boekjes lezen, beetje vogeltjes kijken, en voor de rest niks. Dat heeft Lot me opgedragen. Zelfs m’n moeders as heb ik thuis gelaten.

We zijn in Eichenbach, een gehucht langs de Aremberg. Er zijn hier geen corona-gevallen. Wel een beekje, bomen, veel vogels, veel stilte, en er hangt een vergiet in de pruimenboom langs ons balkonnetje. Geen idee waarom.

De Eichenbach stroomt iets verderop in de Ahr (of de Aars zoals wij ‘m natuurlijk noemen). 3 jaar geleden waren we ook langs de Aars, een stuk lager richting de Rijn*. Het potkast-plan voor de queeste rond m’n moeders as was pas ontsproten, en we waren op strooilocatieonderzoek.

Het was de bedoeling deze mei de laatste haffel moeder in de bron van de Rijn te mieteren, hoog in Zwitserland. Maar toen ging een virus lopen mauwen. En nu heb ik die as dus überhaupt niet bij me. Dit om niet in de verleiding te komen deze vakantie alsnog -iets- te gaan doen.

Dat niks moeten doen is trouwens niet voor niks. Zoveel werd wel duidelijk toen ik vorige week een paniekaanval kreeg onder de douche. Enkele maanden terug, in de heerlijke ruisloze stilte van de lockdown, besloot ik geen TOZO aan te vragen (je mag vragen waarom, maar hier zal ik het je besparen), en werkte tot wel 48 uur per week. Heerlijk. Maar toen begon de wereld weer gewoon normaal hypocriet te doen..

Daar stond Chieltje dus hyperventilerend onder de douche. Teveel ruis, teveel NPO-afwijzingen en ongepubliceerde Volkskrantartikelen waardoor ik zowaar aan mezelf begon te twijfelen, en gewoon teveel gewerkt. Hoog tijd dus voor een potje niksdoen bij een beek. Geen epische verhaallijnen, geen omslachtige avonturen.

In Eichenbach bouwt de onderbuurman dagelijks een altaartje van smurfen en pokémon op z’n vensterbank, maar voor de rest: niks. En laat me je zeggen: het niks doen lukt voor geen meter. M’n hersens zitten nog flink in de kramp, en moeten zich ergens aan vastklampen om eruit te komen. Een verhaal of iets om lijn te brengen in het geheel. Al is het lulkoek.

BAM! Na een harde knal vliegt ineens een dvd-speler uit het raam onder ons tegen de pruimenboom. Een paar minuten later komt de onderbuurman bedremmeld naar buiten. Stuurs bekijkt hij het resultaat van zijn actie. Tja, ook hij zoekt een manier om zijn leven invulling te geven. Is dat vergiet ook zo in die pruimenboom gekomen?

Ja, het leven is zinloos en niemand zit op je te wachten. Dan kan je maar beter zelf overal een feestje van maken, toch? Dus waarom zou je géén DVD-spelers en vergieten in een pruimenboom smijten? Of jaren rondzeulen met porties as? Het gedoe met dat uitstrooien geeft het leven een verhalend kader, en door een portie as kan elk uitje verworden tot een mythisch avontuur. Maar ja, daarom staat die as dus juist thuis.

We zijn vandaag naar Blankenheim gereden. Vakwerkhuisjes en een burcht op een rots enzo. De bron van de Aars ontspringt hier. En de Fürstin Margaretha Weg loopt er ook nog eens langs. M’n moeder heette Margreet. Dit zou een perfecte plek geweest zijn voor een portie. Lot merkt m’n onrust. “Moet jij niet gewoon -íets- gaan strooien?”, vraagt ze als we een kleffe pizza calzone eten aan het dorpspleintje. “Poedersuiker ofzo?”. Ze merkt het op als grapje, maar het lijkt me een fantastisch idee.

Hoe heet dat spul in het Duits? Ik doe een mondkapje op, loop Eissalon Serafim binnen en vraag dankzij Google Translate; “Darf ich etwas von ihren Puderzucker ausleihen?”. Mevrouw Serafim vraagt waar ik dat voor nodig heb. M’n Duits is redelijk voor op de camping, maar niet voor uitwijdingen over dode moeders, existentiële leegte en placebo’s. Onderhandelen over de prijs lukt wel. 2 euro voor een pakje moedervervanger. Goeie deal.

Met het pakje lopen we naar de bron van de Aars. We proberen uit te rekenen hoe zwaar een portie moeder zou zijn (as is zwaar), en concluderen dat er 2 porties zitten in dit pakje van 250 gram. De poedersuiker zakt niet naar de bodem, het geeft mooie witte slierten in het lispelende stroompje. Even voelt het weer alsof de wereld klopt. Tevreden mag ik aan het bier. Qua zingeving blijkt poedersuiker een prima substituut.

Langzaamaan beginnen mijn hersenen verder uit de kramp te raken. Jeetje, wat voelt het luxe om toch nog in het buitenland te zijn dit jaar. Elke avond rennen rond half elf 2 zwijntjes over het bruggetje. Roy is langsgekomen op de motor, en gisteren hebben we bijna een groene specht aangereden.

Wegens de mooie naam gaan we naar Vogelsang. Het blijkt een voormalig Nazi opleidingsinstituut gebouwd in de Heimatschutz-stijl, een kunstmatige romantiek met lokale materialen. Dat hadden de nazi’s prima in de gaten: een legitimerende eigen mythologie creëren. Het klinkt bekend. Heb ik met de as van mijn moeder niet ook een mythe voor mezelf bedacht? Roy stelt voor om hier op het terrein een groot geel standbeeld van m’n moeder op te richten, in haar hand een fier opgestoken pak poedersuiker.

Afkoelend in een bergmeertje komt ons ter ore dat Rutte over 3 kwartier weer een persconferentie heeft. Mooi, dan hebben we nog minstens 45 minuten vakantie tot de 2e golf begint. Er liggen erg veel Duitsers in dit meer. Ook zij hebben even pandemie-pauze. Heeft Corona al eigen mythes? We fantaseren over de hoeveelheid urine en poep in het water. Sinds corona geloven steeds meer mensen dat het helpt om urine te drinken. Mensen willen vanalles geloven. Zou je mensen ook kunnen overtuigen poep te eten?** Lot pakt er het verhaal Poep van Manon Uphoff bij.***

We rijden terug via Altenahr (Oude Aars), en komen langs de plek waar 3 jaar terug het plan van de hele uitstrooi-queeste was ontstaan. Nu ben ik zelfs de poedersuiker vergeten. Er is alleen een zakje met crackerkruimels dat Lot gebruikte om haar kauwgumpje kwijt te kunnen. Ter ere van jullie en moeder liggen er nu crackerkruimels in de Aars.

De volgende dag beklimmen we een berg. Bovenop de kale top staat een kapelletje met een perkje erlangs. Een oude man die sprekend lijkt op Super Mario geeft water aan 2 ontsproten hazelnootjes, die een eekhoorn vorig jaar vergeten was op te graven. We willen een kaarsje branden voor iedereen die lichamelijk, geestelijk of financieel in de knel komt door de pandemie. Hoofdschuddend kuiert Super Mario de kapel binnen. De kaarsjes zijn op. Sorry iedereen.

#strooigoed #asavonturen


Meelezende redacteuren / journalisten / potentiële adverteerders : kom maar op hoor.


“Van de Weerthof is erg goed. Hij heeft het talent om een ogenschijnlijk obligate of futiele vraag te verheffen tot iets groters. En dat met een flinke dosis humor en muziek.” - Stan Putman, podcastjournalist en recensent De Volkskrant


Een beetje context.

Mijn moeder verlangde naar het zwarte gat. Het liefst wilde ze gewoon verdwijnen. Dus help ik haar met deze wens. Gewapend met microfoon opende ik haar urn en verdeelde de as over Tupperware-bakjes, lege potten sinaasappel-gemberjam en Mutti-tomatenpuree. De afgelopen 5 jaar reizen we langs de Rijn. Op veel- en nikszeggende locaties verstrooi ik de as. Het laatste portie gaat in de bron van de Rijn, hoog in de Zwitserse alpen.

Het is de bedoeling dat deze en andere avonturen ooit een podcast worden: Strooigoed, de feestelijke reeks over wat je in godsnaam moet met het leven. 🎉

En je moeder dan?

Net als vele anderen is mijn moeder dus dood. Een lieve kettingrokende vrouw die zich in haar nadagen door het leven bedrogen voelde. En samen met haar zoon tussen de kieren van de participatiemaatschappij viel. Deze vrouw was alcoholist, eenzaam en te intelligent voor haar eigen bestwil. Zij werd depressief en begon zelfmoord-pogingen te ondernemen - althans, dat bleek uit weggemoffelde ambulancerapporten. Had ik er meer kunnen zijn voor haar? Uiteindelijk is het haar gegund in 2016. Onder onopgehelderde omstandigheden. Of houd ik dat mezelf voor?

Een enig kind bleef achter. Zonder ouders, zonder kinderen. Maar met een onbestemd schuldgevoel, een lief-nihilistisch mensbeeld, een pot as en een verhaal. Van dit verhaal wil ik een feestje maken. Voor mezelf. maar juist ook voor anderen. Voor de levenden.

* As-avonturen – Vorspiel #3
** Poep eten is gezond, Ron Vaessen
*** Poep, voorgelezen door Janneke Rinzema


Andere porties

Portie 1 🌄
Portie 2
Portie 7 🦵
Portie 8 🖕
Portie Poedersuiker 🧂
Portie 10 🐶


🐶 As-avonturen: Portie 10


51.9696775, 5.734605
Nederrijn, Renkum - Valentijnsdag 2020


Ik haal moeder op in Den Bosch. Al maanden staat haar as eenzaam in de kast van een leeg huis. Normaal kolkt rond deze tijd de stad van de massa’s hossende Oeteldonkers. Nu zijn de straten nagenoeg leeg. In tegenstelling tot andere jaren zitten er géén confetti-, urine- of zaadsporen op m’n voordeur.

Geen geklooi met trechters en bakjes deze keer. Hoppa, gewoon de hele pot gaat mee in m’n rugzak. Een stuk gaffertape over de deksel voor de zekerheid. Tijd om op sjouw te gaan. De maatlepel die moeder ooit bij de Margriet had gekregen gaat ook mee.

Vorig jaar zou ik de resterende as van mijn moeder naar eindbestemming Zwitserland brengen. Ook dit jaar lijkt Zwitserland er niet in te zitten. Dan maar naar Klein Zwitserland.

Er zijn 7 Kleine Zwitserlanden in Nederland, waaronder het stoerste en spannendste speelbos van Limburg. Maar onze bestemming is Hotel Klein Zwitserland in het Nederrijndal langs Arnhem. Mede mogelijk gemaakt door de Kruitvat Hotelbon.

Het landschap langs de Nederrijn glooit er op los. Met een beetje fantasie waan je je in het buitenland. En bovenop een besneeuwde heuvel staat Hotel Klein Zwitserland. De trappen kraken en de gangen zijn leeg. Alle gasten moeten op de kamer eten. Where's Johhny?

We halen een maandmenu bij het lokale chin-ind restaurant. Al snel ruikt de hotelkamer naar nostalgisch ouderwetse Babi Pangang en Tjap Tjoi. De kilo moeder mag gezellig meekijken, maar vanwege Valentijns-activiteiten zet ik haar toch maar even in de kast.

De afgelopen maand ben ik me iets gaan realiseren. Door zo'n avondklok-lockdown rijgen de dagen zich contrastloos aan elkaar. Zou het zó voelen om onsterfelijk te zijn? Een eindeloze beige toestand? Hoe fijn is het dan dat de dood bestaat, om een beetje sjeu aan het leven te geven?

Enfin, de volgende dag is het stervenskoud. In de verte zingt een vroege kievit, een grote gele kwikstaart toont een wulps geel reetje. Het water in de uiterwaarden is al aan het zakken, maar het ijs zakt niet mee. Door dit kruiend en krakend maanlandschap drentelen we naar de oever van de Nederrijn. Het water staat nog steeds hoog en stroomt als een malle.

Het is met deze wind en kou nog best lastig eenhandig een lepel moeder uit de pot te hengelen (microfoon in de andere hand ). Een enthousiaste grote hond komt aanrennen en neemt het pluizige windscherm van m’n microfoon in de bek. Extréém duidelijk geef ik het beest te verstaan dat ‘ie als de sodemieter moet optiefen. Gezien alle omstandigheden komt er toch nog verbazingwekkend veel moeder in het water terecht. Met deze stroming is portie 10 makkelijk vóór de avondklok in de Noordzee.

Asstrooien is goed voor de ziel, na elk portie voel ik me lichter. Het stemt een mens mild. Ik loop naar hond en baasje om excuses te maken. Het baasje mompelt iets. Het beestje vindt het allemaal prima, en begint me kwispelend te likken.

#strooigoed #asavonturen


Meelezende redacteuren / journalisten / potentiële adverteerders : kom maar op hoor.


“Van de Weerthof is erg goed. Hij heeft het talent om een ogenschijnlijk obligate of futiele vraag te verheffen tot iets groters. En dat met een flinke dosis humor en muziek.” - Stan Putman, podcastjournalist en recensent De Volkskrant


Een beetje context.

Mijn moeder verlangde naar het zwarte gat. Het liefst wilde ze gewoon verdwijnen. Dus help ik haar met deze wens. Gewapend met microfoon opende ik haar urn en verdeelde de as over Tupperware-bakjes, lege potten sinaasappel-gemberjam en Mutti-tomatenpuree. De afgelopen 5 jaar reizen we langs de Rijn. Op veel- en nikszeggende locaties verstrooi ik de as. Het laatste portie gaat in de bron van de Rijn, hoog in de Zwitserse alpen.

Het is de bedoeling dat deze en andere avonturen ooit een podcast worden: Strooigoed, de feestelijke reeks over wat je in godsnaam moet met het leven. 🎉

En je moeder dan?

Net als vele anderen is mijn moeder dus dood. Een lieve kettingrokende vrouw die zich in haar nadagen door het leven bedrogen voelde. En samen met haar zoon tussen de kieren van de participatiemaatschappij viel. Deze vrouw was alcoholist, eenzaam en te intelligent voor haar eigen bestwil. Zij werd depressief en begon zelfmoord-pogingen te ondernemen - althans, dat bleek uit weggemoffelde ambulancerapporten. Had ik er meer kunnen zijn voor haar? Uiteindelijk is het haar gegund in 2016. Onder onopgehelderde omstandigheden. Of houd ik dat mezelf voor?

Een enig kind bleef achter. Zonder ouders, zonder kinderen. Maar met een onbestemd schuldgevoel, een lief-nihilistisch mensbeeld, een pot as en een verhaal. Van dit verhaal wil ik een feestje maken. Voor mezelf. maar juist ook voor anderen. Voor de levenden.


Andere porties

Portie 1 🌄
Portie 2
Portie 7 🦵
Portie 8 🖕
Portie Poedersuiker 🧂
Portie 10 🐶